W ustawach podatkowych nie zdefiniowano pojęcia kosztów bezpośrednich związanych z przychodami.
Przyjmuje się jednak, iż koszt należy uznać, za bezpośredni, jeżeli:
- koszt można wprost przypisać do osiągniętego konkretnego przychodu,
- da się ustalić, kiedy i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.
Jeśli te warunki nie są spełnione, mamy do czynienia z kosztem pośrednim.
Powyższe jest zgodne zarówno ze znaczeniem językowym pojęcia kosztu bezpośredniego, jak i praktyką organów podatkowych.
Oczywiście podział na koszty bezpośrednie i pośrednie uzależniony jest od specyfiki i charakteru prowadzonej działalności.
Po przeczytaniu tekstu dowiesz się:
jak zaksięgować opłatę za rejestrację samochodu
Czym są koszty bezpośrednie i pośrednie.
Polecamy też:
Sprawdź, w jaki sposób należy korygować koszty bezpośrednie na przełomie lat podatkowych
Jak ustalać wartość kosztów bezpośrednich i pośrednich oraz niewykorzystane moce produkcyjne
Zaliczenie w koszty wydatków poniesionych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę
Po przeczytaniu tekstu dowiesz się:
jak księgować zwrot opłaty skarbowej.
Polecamy też:

Umowę faktoringu zalicza się do instrumentów finansowych. Jest to bowiem kontrakt, który u jednej strony powoduje powstanie aktywów finansowych, a u drugiej – zobowiązania finansowe lub instrument kapitałowy pod warunkiem, że z kontraktu wynikają określone skutki gospodarcze. Sprawdź, jak ująć w księgach rachunkowych faktoring.
Czym jest faktoring
Faktoring niewłaściwy (nieprawidłowy/niepełny/z regresem), który występuje najczęściej w praktyce – polega na tym, że faktor wykupuje wierzytelności, bez przejęcia ryzyka związanego z niewypłacalnością dłużnika. Jeżeli dłużnik nie spłaca należności (zwyczajowo w ciągu 30 dni od terminu płatności faktury), faktor zwraca fakturę. Faktorant musi zwrócić otrzymaną kwotę, (czyli de facto zwrócić swój dług wobec faktora); faktorant samodzielnie dochodzi swoich praw wobec dłużnika.
Umowa faktoringu w ustawie o rachunkowości
W świetle art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy o rachunkowości (dalej: uor) umowę faktoringu zalicza się do instrumentów finansowych.
Zakupione wierzytelności faktor kwalifikuje do aktywów finansowych utrzymywanych do terminu wymagalności. Większość klientów biur rachunkowych to jednak podmioty małe, które nie stosują wymogów rozporządzenia ministra finansów dotyczącego instrumentów finansowych, i dla nich najważniejsze jest to, że skutkiem zamiany wierzyciela w wyniku umowy faktoringu jest powstanie należności i zobowiązania finansowego, innego niż zobowiązanie z tytułu dostaw i usług.
Polecamy porady ekspertów dotyczące rachunkowości:
Jakie są terminy wprowadzenia bilansu otwarcia i pierwszych księgowań w roku
Sprawdź, jak księgować zaległe wynagrodzenia
Wycofanie niezamortyzowanego środka trwałego na cele prywatne właściciela spółki - księgowanie
Po przeczytaniu tekstu dowiesz się:
jak ująć w księgach rachunkowych faktoring.
Wyjaśnienie znajdziesz na przykładzie.
Polecamy pozostałe praktyczne wyjaśnienia dotyczące księgowań:
Leasing zwrotny jako forma dodatkowego źródła finansowania – przykłady ewidencji księgowej
Karty przedpłacone – sprawdź skutki podatkowe i ewidencję księgową
Jakie zagadnienia sprawiają księgowym najwięcej kłopotów? Co jest najbardziej problematyczne? Podczas webinaru nasz ekspert przedstawi najczęstsze problemy księgowe, jakie spotyka w swojej praktyce. Wskaże też praktyczne rozwiązania.
Barbara Dąbrowska, dyrektor w firmie konsultingowej, wykładowca w Wyższej Szkole Bankowej, wyjaśni m.in.:
Wyjaśnienia na konkretnych przykładach z pokazaniem praktycznych rozwiązań.
@ Wiedza i Praktyka Sp. z o.o. \\ Wszystkie prawa zastrzeżone.