Jak wycenić wartość nieruchomości oddanej w trwały zarząd

Jednostki należące do sektora finansów publicznych są zobowiązane do prowadzenia ewidencji księgowej zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, ustawy o finansach publicznych z uwzględnieniem zasad szczególnych określonych w rozporządzeniu w sprawie rachunkowości oraz planów kont. W art. 40 ust. 2 ustawy o finansach publicznych wskazano, że szczególne zasady rachunkowości dotyczą:

• ewidencji wykonania budżetu,
• ewidencji wykonania budżetu w układzie zadaniowym,
• ewidencji aktywów trwałych stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,
• wyceny poszczególnych składników aktywów i pasywów,
• sporządzania sprawozdań finansowych oraz odbiorców tych sprawozdań.

Środki trwałe to składniki aktywów, nad którymi jednostka sprawuje kontrolę. Zalicza się do nich m.in. nieruchomości, w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, a także budowle i budynki.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości wartość początkową środków trwałych ustala się w odniesieniu do środków trwałych otrzymanych nieodpłatnie – według ceny sprzedaży takiego samego lub podobnego przedmiotu, nie wyższej od tej, która jest zawarta w umowie o przekazaniu środka trwałego.

Środki trwałe otrzymane nieodpłatnie od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego wprowadza się w wartości określonej w decyzji właściwego organu o przekazaniu. W decyzjach o nieodpłatnym przekazaniu przyjmuje się zapis, iż jednostka przejmująca środek trwały wprowadza go do ewidencji środków trwałych w dotychczasowej wartości początkowej określonej przez podmiot przekazujący z jednoczesnym uwzględnieniem wartości jego dotychczasowego umorzenia naliczonego do dnia przekazania.

Jednostki są zobowiązane do aktualizacji wyceny środków trwałych, które wpływają na wycenę z dnia bilansowego, jeśli występuje wysoki poziom inflacji w długim okresie. Jednostka nie może samodzielnie dokonywać aktualizacji wyceny. Przeprowadza się ją na mocy rozporządzenia ministra finansów wówczas, gdy wskaźnik wzrostu cen (nakładów inwestycyjnych) wzrośnie o 10%. Punktem odniesienia są trzy kwartały w poprzednim roku podatkowym.