Zbliża się termin na złożenie ORD-U – kogo dotyczy obowiązek w 2025 roku

Wymóg  informowania  fiskusa o zawartych z podmiotami zagranicznymi  umowach wynika  z art. 82 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem  osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane m.in. do sporządzania i przekazywania bez wezwania przez organ  informacji o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z  27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1131 ze zm.), nierezydentami są:

• osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą,
• osoby prawne mające siedzibę za granicą,
• inne podmioty mające siedzibę za granicą

– posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu.

Przepisy dotyczące składania informacji ORD-U  zostały uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Finansów z 24 grudnia 2002 roku w sprawie informacji podatkowych (dalej: rozporządzenie). W myśl  §  3 ust. 1  tego rozporządzenia informacje o umowach ORD-U sporządza się i przekazuje, jeśli:

• jedna ze stron tej umowy, bezpośrednio lub pośrednio, bierze udział w zarządzaniu lub kontroli drugiej strony umowy albo posiada udział w jej kapitale uprawniający do co najmniej 5% wszystkich praw głosu lub
• inny podmiot, niebędący stroną umowy, równocześnie bierze udział, bezpośrednio lub pośrednio, w zarządzaniu lub kontroli podmiotów będących stronami umowy albo posiada udziały w kapitałach tych podmiotów uprawniające, w każdym z nich, do co najmniej 5% wszystkich praw głosu, lub
• nierezydent, będący stroną umowy, ma na terytorium Polski przedsiębiorstwo, oddział lub przedstawicielstwo w rozumieniu odrębnych przepisów.

W dwóch pierwszych  przypadkach w informacji ORD-U uwzględnia się umowy, które zostały zawarte w roku podatkowym z tym samym nierezydentem, a suma należności albo suma zobowiązań wynikająca z tych umów przekroczyła równowartość 300.000 euro.

Natomiast jeśli nierezydent, będący stroną umowy, ma na terytorium Polski  przedsiębiorstwo, oddział lub przedstawicielstwo – ORD-U dotyczy umów, w których jednorazowa wartość należności albo zobowiązań przekroczyła równowartość 5.000 euro.

Informację ORD-U sporządza się za rok podatkowy. Przekazuje się ją naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu ze względu na adres siedziby albo miejsce zamieszkania podmiotu sporządzającego ten dokument. Ze wspomnianego  obowiązku należy się wywiązać w terminie jedenastu miesięcy, licząc od zakończenia tego roku podatkowego (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Oznacza to, że w przypadku przedsiębiorców, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, informacja ORD-U za dany rok podatkowy powinna być przesłana do 30  listopada roku następnego.

Jednak nie na wszystkich przedsiębiorcach zawierających umowy z nierezydentami ciąży wspomniany obowiązek. Przepisy zawierają bowiem wyłączenia w tym zakresie. Powinność sporządzania i przekazywania do urzędu skarbowego informacji ORD-U nie dotyczy umów:

• zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych,
• kredytu albo pożyczki zawartych przez banki, SKOK-i agencje rządowe,
• objętych, zgodnie z odrębnymi przepisami, tajemnicą bankową,
• zawierających informacje niejawne w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych,
• związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnot samorządowych, w szczególności z usługami komunalnymi

Za niezłożenie w terminie informacji ORD-U grożą sankcje przewidziane w Kodeksie karnym skarbowym. Na podstawie bowiem art. 80  §  1  tej ustawy, kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi wymaganej informacji podatkowej, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. Natomiast w wypadkach mniejszej wagi, możliwe jest ukaranie sprawcy grzywną za wykroczenie skarbowe.

Obowiązek złożenia ORD-U spoczywa na przedsiębiorcach,  którzy zawierają umowy z nierezydentami w rozumieniu prawa dewizowego. Termin złożenia tej informacji za 2024 rok upływa 1 grudnia 2025 r.  Za niewywiązanie się z tej powinności grozi kara grzywny do 120 stawek dziennych, a w wypadkach mniejszej wagi grzywna za wykroczenie skarbowe.

Sprawdź też:

Rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika i inne zmiany w Ordynacji podatkowej

Kary za przestępstwa i wykroczenia skarbowe 2026 – nowe limity i wysokość grzywien

Kiedy spółka musi złożyć deklarację ORD-U?

Nierezydent – czy należy opłacać składkę zdrowotną od zagranicznego członka zarządu