wykładnia prawa

Spółka wypłacała swoim kontrahentom kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawie towaru. Wypłacała je, mimo iż to nie ona ponosiła winę za opóźnienia, lecz producent. Spółka chciała jednak maksymalnie minimalizować skutki nieterminowej dostawy, aby w relacjach biznesowych zachować wiarygodność rynkową. Jednak fiskus, dokonując wykładni art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, stwierdził, że kary umowne są wyłączone z katalogu wydatków, jakie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. WSA w Bydgoszczy wyrokiem o sygn. akt I SA/Bd 383/20 uznał takie rozszerzające rozumienie tego przepisu na niekorzyść podatnika za niedopuszczalne.