VAT
RSS
26.01.2009
Prawo do odliczenia VAT przy nabyciu towarów i usług związanych z organizacją imprez integracyjnych
Opodatkowaniu w ramach art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, podlega tylko takie nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika, które służąc celom osobistym pracowników (ich celom bezpośrednio konsumpcyjnym), nie ma jednocześnie żadnego związku z działalnością przedsiębiorstwa podatnika, nie służąc mu w jakikolwiek sposób lub służąc mu jedynie w sposób niezamierzony, znikomy lub wtórny (pośredni). Jeśli natomiast usługa taka realizowana jest w związku z tą działalnością, stanowiąc fragment zadań przedsiębiorstwa, wówczas wyłączona jest z opodatkowania.
Nie można przyjąć a priori, że z istoty swojej spotkania integracyjne, organizowane przez pracodawcę dla własnych pracowników, nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Jeśli podatnik organizuje tego rodzaju spotkania w taki sposób, że uzyskuje ich przełożenie na bezpośrednie efekty swojej działalności gospodarczej, to tym samym nie sposób uznać inaczej, niż, że wiążą się one z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W takiej sytuacji korzyść osobista, jaką uzyskuje pracownik - uczestnik spotkania, ma charakter wtórny (niejako uboczny patrząc od strony podatnika - pracodawcy) i w żaden sposób nie może niweczyć ich skutków osiąganych przede wszystkim przez tegoż pracodawcę. Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku 17 grudnia 2007 r. (sygn. akt: III SA/Wa 1287/07).
Nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste pracowników podatnika może posiadać dwojakiego rodzaju charakter: - może być nie związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, czyli działalnością gospodarczą podatnika albo - wiązać się z tą działalnością.
W samej bowiem konstrukcji art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. tkwi takie założenie. Konieczne jest zatem odróżnianie celu nieodpłatnego świadczenia usług od związku tego świadczenia z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
Z punktu widzenia pracownika nieodpłatne świadczenie na jego rzecz usługi przez pracodawcę (podatnika) samo w sobie będzie realizowało bezpośrednio jego określoną potrzebę konsumencką poprzez fakt przyjmowania danej usługi (partycypowania w jej odbiorze). Niemniej jednak z punktu widzenia pracodawcy (podatnika), interesu jego przedsiębiorstwa, zaspokojenie określonej potrzeby konsumenckiej adresata usługi może być obojętne, lub też realizowane jest w związku z jego (tj. pracodawcy) funkcjonowaniem i rozwojem. Te elementy powodują, że osiąganie celu osobistego przez pracownika w ramach nieodpłatnych usług podatnika nie można utożsamić ze związkiem takich usług z działalnością tego ostatniego.
Opodatkowaniu w ramach art. 8 ust. 2 ustawy o VAT zdaniem Składu Orzekającego podlega tylko takie nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika, które służąc celom osobistym pracowników (ich celom bezpośrednio konsumpcyjnym), nie ma jednocześnie żadnego związku z działalnością przedsiębiorstwa podatnika, nie służąc mu w jakikolwiek sposób lub służąc mu jedynie w sposób niezamierzony, znikomy lub wtórny (pośredni). Jeśli natomiast usługa taka realizowana jest w związku z tą działalnością, stanowiąc fragment zadań przedsiębiorstwa, wówczas wyłączona jest z opodatkowania.
Kwestię nieodpłatnego świadczenia usług przez pracodawcę na rzecz pracowników (nieodpłatny dowóz ich do pracy) rozpatrywał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z 16 października 1997 r. (sprawa C-258/95 pomiędzy Julius Filibeck Sohne GmbH & Co.KG a Finanzamt Neustadt, Niemcy). Niezależnie od specyficznych okoliczności tej sprawy, akcentował w niej, iż dla prawidłowego ustalenia opodatkowania nieodpłatnej usługi ma znaczenie, kto uzyskuje dominującą korzyść z tego tytułu. Jeśli pracodawca (a tak ETS uznał), to świadczenie takie jest nieopodatkowane.
W ocenie Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawał ten element sprawy, który odnosił się do przyjętej przez Spółkę definicji produktu i negowania jego zakresu przez organy podatkowe. Tak przyjęta bowiem definicja w żaden sposób nie mogła mieć znaczenia dla oceny prawnej spotkań integracyjnych. W istocie obrazowała jedynie, że spotkania takie przekładają się na sposób prowadzenia sprzedaży towarów znajdujących się w ofercie handlowej P. Te natomiast okoliczności Spółka wykazywała całym opisem stanu faktycznego. Stworzenie zatem dodatkowej definicji na tę okoliczność niczego nie mogło zmienić.
Podkreślić jeszcze należy, że Sąd w rozpoznanej sprawie nie oceniał konkretnego spotkania integracyjnego, lecz jedynie odnosił się do legalności zaskarżonej decyzji, opierając się na założeniu że spotkania integracyjne organizowane przez spółkę realizują takie cele, jakie ona wskazała, i że spotkanie jest tego rodzaju, iż pozwala osiągnąć zakładane przez nią cele prowadzonej działalności gospodarczej.
Aby przeczytać całą odpowiedź zaloguj się lub zarejestruj
Pamiętaj! Jeśli potrzebujesz odpowiedzi na swoje pytanie? Zadaj je ekspertowi. Otrzymasz szybką odpowiedź popartą podstawą prawną.
Jeśli jesteś zarejestrowanym użytkownikiem, zapraszamy do zalogowania
Nie jesteś jeszcze użytkownikiem
Portalu FK?
Tylko w Portalu FK: - jesteś na bieżąco ze zmianami w prawie
- możesz indywidualnie skonsultować się z ekspertami
- skorzystasz z bazy ponad 8 500 pytań i odpowiedzi
- masz dostęp do licznych narzędzi ułatwiających pracę
Możesz wykupić też jednorazowy dostęp do tego artykułu przez:
SMS lub Zapłac on-line
Ostatnia aktualizacja: 26.01.2009
Autor: Wiesław Adamczyk
