Za czas dyżuru pełnionego przed 1 stycznia 2008 r. lekarze mają prawo do wynagrodzenia przewidzianego w ustawie o zoz!

Sąd stwierdził, że regulacje zawarte w ustawie o zoz są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów do Kodeksu pracy.
Wspomnijmy, że od 1 stycznia 2008 r. obowiązują nowe przepisy o czasie pracy w zakładach opieki zdrowotnej. Przepisy te w odmienny sposób niż dotychczas uregulowały sposób pełnienia dyżurów lekarskich. Od 1 stycznia br. obowiązuje ustawowa średniotygodniowa norma czasu pracy wynosząca 37 godzin i 55 minut.
A zatem czas pracy pracowników zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej w przyjętym okresie rozliczeniowym nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.


Lekarze oraz inni pracownicy posiadający wyższe wykształcenie – wykonujący zawód medyczny – zatrudnieni w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych, mogą być zobowiązani do pełnienia w tym zakładzie dyżuru medycznego.
Czas pełnienia dyżuru od 1 stycznia 2008 r. jest wliczany do czasu pracy, praca w ramach pełnienia dyżuru medycznego może być planowana również w zakresie, w jakim przekraczać będzie 37 godzin i 55 minut na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.
Za pracę w ramach pełnienia dyżuru medycznego przysługuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 151¹ § 1–3 Kodeksu pracy, czyli dodatek z tytułu pracy nadliczbowej.

Za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości:
1)100% wynagrodzenia – za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających:
a) w nocy,
b) w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy,
c) w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy,
2) 50% wynagrodzenia – za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1.

Dodatek w wysokości określonej w pkt 1 przysługuje także za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku w wysokości określonej wyżej.

Wynagrodzenie stanowiące podstawę obliczania dodatku, o którym mowa w § 1, obejmuje wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia.
Podstawa prawna:
- art. 151¹ § 1, § 2 i § 3 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94),
- art. 32j, art. 32k ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. nr 14, poz. 89 ze zm.).