Wspólne rozliczenie małżonków

W wydanym wyroku Sąd odniósł się do zasad opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 6 ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm., dalej: updof).

Zasadą jest opodatkowanie całości dochodów każdego podatnika. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątek. W świetle tego przepisu, małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 updof, między którymi istnieje wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być jednak, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym, z zastrzeżeniem art. 6a updof, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 1a updof, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26. W tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

Jak podkreślił skład orzekający, z powołanego przepisu wynika, iż w przypadku spełnienia wszystkich warunków wymienionych w tym przepisie, małżonkowie mogą skorzystać z uprzywilejowanej formy opodatkowania.

W opisywanym przypadku spełnienie przez małżonków powyższych przesłanek nie było przez ograny podatkowe kwestionowane. Jednocześnie jednak, jak stanowi art. 6 ust. 10 updof, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i ust. 4, nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 updof. W myśl natomiast art. 45 ust. 1 updof, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8.

Organy podatkowe stanęły na stanowisku, iż małżonkowie złożyli wniosek o zastosowanie tzw. wspólnego opodatkowania po terminie ponieważ podpisali złożone zeznanie dopiero na skutek wezwania organu w dniu 27 września 2006 r. (mąż) i 2 października 2006 r. (żona).

Sąd zauważył, iż rzeczywiście możliwość uprzywilejowanego opodatkowania małżonków została z woli ustawodawcy w sposób wyraźny uzależniona od spełnienia ściśle określonych warunków, a jednym z nich była konieczność złożenia wniosku w terminie do 30 kwietnia danego roku podatkowego według ustalonego wzoru, jakim był druk zeznania podatkowego.

Jednakże w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organów, małżonkowie spełnili wymagane warunki. Zeznanie podatkowe bowiem zostało złożone według ustalonego wzoru (na formularzu PIT-37), w terminie określonym w art. 45 ust. 1 updof, poprzez zaznaczenie kwadratu w punkcie 6.2 zeznania. Tym samym małżonkowie wyrazili oni jednoznacznie wolę wspólnego opodatkowania.

Zatem, zdaniem Sądu, brak podpisów na zeznaniu, nie mógł prowadzić do skutku w postaci odmowy łącznego opodatkowania małżonków, zwłaszcza, iż powołane wyżej przepisy nie uzależniają możliwości zastosowania uprzywilejowanej formy opodatkowania od terminowego podpisania zeznania. Brak podpisów w części I. poz. 124 i 125 formularza to jedynie brak formalny zeznania, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 272 pkt 2 Ordynacji podatkowej i nie można go utożsamiać z nie złożeniem wniosku w ogóle.

Sąd odmówił tym samym racji organom podatkowym, które stały na stanowisku, iż ze złożeniem wniosku o wyborze wspólnego opodatkowania, mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy zaznaczono kwadrat 2 pod pozycją 6 formularza oraz jednocześnie złożono podpisy w części I. Powyższe organy podatkowe wywodziły z pouczenia znajdującego się w rubryce 6 formularza PIT-37, którego wzór stanowi Załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia wzorów rocznego obliczenia podatku oraz zeznań podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Sąd zauważył, że informacja znajdująca się na druku nie ma charakteru normatywnego, nie może więc nakładać na podatnika obowiązków, które nie wynikają jednoznacznie z aktów o charakterze normatywnym.