W okresie świątecznym wiele firm decyduje się na przekazanie prezentów swoim pracownikom (a także ich dzieciom) oraz kontrahentom. Sprawdź, jak firma powinna potraktować pod względem podatkowym przekazanie nieodpłatnych świadczeń z okazji świąt i jakie warunki powinny być spełnione dla zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w przepisach podatkowych.
Przekazanie świadczenia pracownikowi w ramach stosunku pracy
Wszelkie nieodpłatne lub częściowo odpłatne świadczenia rzeczowe lub pieniężne otrzymane przez pracownika w ramach stosunku pracy podlegają opodatkowaniu jako dochód ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.: dalej: updof).
Pracodawca jako płatnik w momencie przekazania świadczenia jest zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy, przy czym przepisy nie rozróżniają świadczeń na świadczenia dla pracowników i świadczenia dla dzieci pracowników.
| Faktycznym odbiorcą świadczeń jest w każdym przypadku pracownik, a nie jego dziecko, nawet jeśli jest to paczka ze słodyczami przewidziana jako prezent dla dziecka. |
Wolna od podatku jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł (art. 21 ust. 1 pkt 67 updof). Przy czym świadczeniami rzeczowymi nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.
Ze wskazanego przepisu wynika, że limit w wysokości 380 zł ma zastosowanie do wszystkich świadczeń pieniężnych i rzeczowych sfinansowanych w danym roku podatkowym z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Pracodawca powinien zatem zsumować wszystkie świadczenia rzeczowe i pieniężne wypłacone pracownikowi od początku roku, które zostały sfinansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i jeśli okaże się, że ich suma przekroczyła kwotę 380 zł, to od kolejnych wypłaconych świadczeń należy pobrać zaliczkę na podatek dochodowy.
Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 67 updof nie dotyczy zatem:
- świadczeń sfinansowanych ze środków obrotowych pracodawcy np. paczek, bonów, talonów, a także ewentualnych nagród pieniężnych,
- świadczeń rzeczowych i pieniężnych finansowanych ze środków zfśs w kwocie przekraczającej 380 zł w roku podatkowym.
Darowizna pracodawcy na rzecz pracownika
Powyższe uwagi dotyczą sytuacji, w której świadczenia od pracodawcy są przekazywane w ramach stosunku pracy. Odrębna sytuacja będzie miała miejsce wówczas, gdy pracodawca przekaże na rzecz pracownika prezenty stanowiące darowiznę w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Tego rodzaju świadczenia uzyskane przez pracownika nie podlegają ustawie o podatku dochodowym. Do tych świadczeń zastosowanie ma ustawa z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 93, poz. 768 ze zm., dalej: upsd). Przepisy tejże ustawy odnosić się będą do świadczeń pieniężnych i rzeczowych otrzymanych od pracodawcy. Natomiast usługi nie mogą być przedmiotem darowizny.
Zgodnie z przepisami upsd z tytułu otrzymania darowizny od pracodawcy pracownik będzie zaliczony do trzeciej grupy podatkowej (przyjmując założenie, że pracodawca i pracownik nie są spokrewnieni). Kwota wolna od podatku w trzeciej grupie podatkowej wynosi 4.902 zł. Wskazany limit należy obliczać w okresie 5 lat, w sytuacji, gdy pracownik w tym okresie otrzymał od pracodawcy darowiznę więcej niż jeden raz. Pracodawca mógłby zatem przekazać w okresie 5 lat prezenty nieprzekraczające tej wartości i pracownicy nie byliby zobowiązani do ich opodatkowania. Kwoty darowizn ponad kwotę 4.902 zł w okresie 5 lat będą podlegały w zależności od wartości darowizn opodatkowaniu według stawek 12%, 16% i 20%. Można zatem przyjąć, iż pracodawca może przekazać pracownikom darowiznę bez podatku przeciętnie do 980 zł w skali roku.
Dodatkowo, dokonane przez pracodawcę darowizny jako niestanowiące przychodu ze stosunku pracy nie będą zaliczane do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Ponadto nie będą one mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 11 updof oraz art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.).
Do pracodawcy należy zatem wybór, czy przekaże pracownikom prezenty świąteczne jako świadczenia ze stosunku pracy, czy też zrezygnuje z takich świadczeń, a dokona darowizny na rzecz wybranych przez siebie osób.
Nieodpłatne przekazanie na rzecz pracowników i kontrahentów a VAT
Nieodpłatne przekazania usług lub towarów, w tym ich darowizny, podlegać będą w pewnym zakresie opodatkowaniu VAT. Dotyczyć to będzie nieodpłatnego przekazania towarów lub usług należących do przedsiębiorstwa pracodawcy. Natomiast nie będzie to odnosiło się do przekazania gotówki. W takim przypadku nie powstaną skutki w zakresie VAT.
Dostawą towarów jest również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, a w szczególności przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników oraz wszelkie inne przekazania bez wynagrodzenia w tym darowizny (art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.).
Takie nieodpłatne przekazanie podlega opodatkowaniu wówczas, gdy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Zasada ta nie ma zastosowania tylko do przekazania drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek.
Za prezenty o małej wartości uznaje się, zgodnie z ustawą, przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:
- łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
- których przekazania nie ujęto w ewidencji pozwalającej na ustalenie tożsamości tych osób jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.
Identyczne obowiązki powstaną w przypadku przekazania towarów na rzecz kontrahentów. Opodatkowaniu nie będą podlegać tylko te towary, których wartość nie przekracza 100 zł i jest prowadzona ewidencja tych osób pozwalająca na ustalenie ich tożsamości albo przy braku ewidencji, gdy wartość towaru nie przekracza 10 zł.
Podobne zasady obowiązują w przypadku nieodpłatnego przekazania usług, z tym zastrzeżeniem, że ustawodawca nie określił progu, np. 100 zł lub 10 zł i opodatkowaniu VAT podlega przekazanie usług niezależnie od ich wartości.
PIT u kontrahentów
Co do zasady, nieodpłatne świadczenia otrzymane przez kontrahentów podatnika podlegają opodatkowaniu jako dochód z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 updof.
Ze zwolnienia z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 68a updof korzystają jedynie nieodpłatne świadczenia stanowiące dochód z innych źródeł otrzymane od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą - jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 200 zł. Zwolnienie to nie ma zastosowania, jeżeli świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby pozostającej ze świadczeniodawcą w stosunku cywilnoprawnym.
Zatem prezenty otrzymane przez kontrahenta będą korzystać ze zwolnienia tylko wówczas, gdy ich otrzymanie nastąpiło w związku z promocją lub reklamą. W przypadku przekazywania prezentów kontrahentom nie zawsze ten związek jest oczywisty. Z drugiej jednak strony wyraźne wyeksponowanie związku z promocją lub reklamą niweczy podstawowy cel przekazania prezentu, w przypadku, którego cel komercyjny nie jest istotny i w większości przypadków drugorzędny.
Podstawa prawna: - art. 12 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 67 i pkt 68a, art. 23 ust. 1 pkt 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.),
- art. 9 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 93, poz. 768),
- art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.),
- art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.).
- art. 9 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 93, poz. 768),
- art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.),
- art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.).




