Pomiar powierzchni użytkowej budynku na potrzeby podatku od nieruchomości

Przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm., dalej: upol). Natomiast na podstawie art. 4 ust. 2 upol powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Przepisy nie precyzują, czy powierzchnię użytkową należy mierzyć po wewnętrznej długości ścian wewnętrznych czy też ścian zewnętrznych budynku.

Jak zauważa resort finansów, zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 5 upol od powierzchni użytkowej budynku należy odjąć powierzchnie klatek schodowych i szybów dźwigowych, a więc powierzchnie znajdujące się wewnątrz budynku, ograniczone (przynajmniej częściowo) ścianami wewnętrznymi.

W związku z faktem, że przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), do której odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, nie definiują pojęcia ściany, zastosowanie powinna znaleźć jedna z zasad ogólnych wykładni prawa podatkowego stanowiąca, iż w przypadku braku definicji legalnej i niemożności posłużenia się językiem prawniczym należy odwołać się do reguł języka powszechnego.

Zgodnie zatem z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego ściana to pionowa płaszczyzna ograniczająca lub przedzielająca wnętrze budynku, zrobiona z cegły, betonu, drewna itp.

Ścianą jest więc zarówno płaszczyzna rozgraniczająca budynek od otaczającej go przestrzeni – ściana zewnętrzna, jak i płaszczyzna wydzielająca w budynku pomieszczenia – ściana wewnętrzna.