Konsorcjum jest przydatną formą organizacyjną dla tych przedsiębiorców, którzy chcą wspólnie zrealizować określony cel, nie angażując się przy tym znaczącym majątkiem, potrzebnym dla utworzenia spółki zależnej. Pobierz wzór umowy konsorcjum.
Realizacja niektórych przedsięwzięć gospodarczych, ze względu na ich duży rozmiar lub skomplikowanie może przekraczać możliwości pojedynczego przedsiębiorcy, wymagając współdziałania kilku niezależnych od siebie firm. Może to dotyczyć, m.in. budowy sieci wodociągowo-kanalizacyjnej w danej miejscowości, odcinka autostrady, budowy i wspólnego użytkowania kotłowni lub oczyszczalni ścieków dla kilku przedsiębiorców, realizacji kompleksowych projektów badawczych wymagających współdziałania różnych ośrodków naukowych, wspólnego ubiegania się przez kilka firm o dofinansowanie ze środków unijnych przy realizacji projektu, który zamierzają one wspólnie zrealizować. W takich przypadkach, dla realizacji wspólnego przedsięwzięcia, korzystnym rozwiązaniem może być zawarcie umowy konsorcjum, której wzór przedstawiamy w tym tygodniu.
Konsorcjum należy postrzegać jako umowę cywilnoprawną, zawieraną na podstawie art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. nr 16, poz. 93 z późn. zm.), w myśl którego strony umowy mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Konsorcjum nie posiada osobowości prawnej, a jego odrębności należy upatrywać w koordynacji działań kilku podmiotów, prowadzonych w ramach określonych umową - przy zachowaniu niezależności przedsiębiorców oraz obowiązujących ich zasad współdziałania, wynikających z zawartej umowy.
W wielu przypadkach zaletą konsorcjum może być fakt, że formalności związane z jego powołaniem, a nawet rozwiązaniem, ograniczone są do niezbędnego minimum. Konsorcjum nie wymaga bowiem rejestracji. Jednakże, różnorodność celów dla realizacji których może dojść do jego zawiązania oraz brak podobnych umów w Kodeksie cywilnym, stwarzają dla konsorcjantów konieczność bardzo szczegółowego sprecyzowania umowy.
Konsorcjum będące jedynie porozumieniem niezależnych przedsiębiorców, odnośnie wspólnej realizacji określonego przedsięwzięcia, nie może, jako takie, rozliczać się z podatków. Podatnikami w tym przypadku są poszczególni jego członkowie. Dotyczy to nie tylko podatku VAT, ale również podatku dochodowego i innych danin o charakterze publiczno-prawnym. Z tego względu, niezbędne jest sprecyzowanie w umowie obowiązków stron realizujących przedsięwzięcie, zasad podejmowania decyzji, zasad finansowania działalności konsorcjum oraz rozliczania kosztów wspólnych i podziału uzyskanych korzyści (zysków), a także zasad fakturowania sprzedaży i refakturowania kosztów w ramach wewnętrznych rozliczeń.
Konsorcjum, jeżeli nie zostało utworzone w formie spółki, nie prowadzi także własnej księgowości. Ewidencja przychodów i kosztów związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia prowadzona jest przez jego uczestników. W celu reprezentowania konsorcjum w stosunkach zewnętrznych, np. dla podpisania umów z zamawiającym, wystawiania faktur, zamawiania dostaw materiałów dla potrzeb realizacji wspólnego przedsięwzięcia, konsorcjanci zazwyczaj ustanawiają tzw. lidera konsorcjum, który ich reprezentuje, a także konsorcjum, na zasadzie udzielonych mu przez poszczególnych członków pełnomocnictw.
Przedstawiony wzór umowy ma jedynie charakter orientacyjny, a zawarte w nim postanowienia nie powinny być przenoszone automatycznie do rzeczywistych umów, jeżeli nie odpowiadają one intencjom stron lub właściwościom nawiązywanego stosunku prawnego. Daje on jednak pogląd, jakiego rodzaju kwestie, i w jaki sposób, konsorcjanci powinni uregulować, przystępując do realizacji wspólnego przedsięwzięcia w ramach utworzonego konsorcjum.
Tekst opublikowany: 23 grudnia 2009 r.
Konsorcjum należy postrzegać jako umowę cywilnoprawną, zawieraną na podstawie art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. nr 16, poz. 93 z późn. zm.), w myśl którego strony umowy mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Konsorcjum nie posiada osobowości prawnej, a jego odrębności należy upatrywać w koordynacji działań kilku podmiotów, prowadzonych w ramach określonych umową - przy zachowaniu niezależności przedsiębiorców oraz obowiązujących ich zasad współdziałania, wynikających z zawartej umowy.
W wielu przypadkach zaletą konsorcjum może być fakt, że formalności związane z jego powołaniem, a nawet rozwiązaniem, ograniczone są do niezbędnego minimum. Konsorcjum nie wymaga bowiem rejestracji. Jednakże, różnorodność celów dla realizacji których może dojść do jego zawiązania oraz brak podobnych umów w Kodeksie cywilnym, stwarzają dla konsorcjantów konieczność bardzo szczegółowego sprecyzowania umowy.
Konsorcjum będące jedynie porozumieniem niezależnych przedsiębiorców, odnośnie wspólnej realizacji określonego przedsięwzięcia, nie może, jako takie, rozliczać się z podatków. Podatnikami w tym przypadku są poszczególni jego członkowie. Dotyczy to nie tylko podatku VAT, ale również podatku dochodowego i innych danin o charakterze publiczno-prawnym. Z tego względu, niezbędne jest sprecyzowanie w umowie obowiązków stron realizujących przedsięwzięcie, zasad podejmowania decyzji, zasad finansowania działalności konsorcjum oraz rozliczania kosztów wspólnych i podziału uzyskanych korzyści (zysków), a także zasad fakturowania sprzedaży i refakturowania kosztów w ramach wewnętrznych rozliczeń.
Konsorcjum, jeżeli nie zostało utworzone w formie spółki, nie prowadzi także własnej księgowości. Ewidencja przychodów i kosztów związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia prowadzona jest przez jego uczestników. W celu reprezentowania konsorcjum w stosunkach zewnętrznych, np. dla podpisania umów z zamawiającym, wystawiania faktur, zamawiania dostaw materiałów dla potrzeb realizacji wspólnego przedsięwzięcia, konsorcjanci zazwyczaj ustanawiają tzw. lidera konsorcjum, który ich reprezentuje, a także konsorcjum, na zasadzie udzielonych mu przez poszczególnych członków pełnomocnictw.
Przedstawiony wzór umowy ma jedynie charakter orientacyjny, a zawarte w nim postanowienia nie powinny być przenoszone automatycznie do rzeczywistych umów, jeżeli nie odpowiadają one intencjom stron lub właściwościom nawiązywanego stosunku prawnego. Daje on jednak pogląd, jakiego rodzaju kwestie, i w jaki sposób, konsorcjanci powinni uregulować, przystępując do realizacji wspólnego przedsięwzięcia w ramach utworzonego konsorcjum.
Tekst opublikowany: 23 grudnia 2009 r.
