Dnia 2 grudnia br. Trybunał Konstytucyjny orzekł w sprawie uprawnień pracowników i obowiązków pracodawców w przypadku wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę zawartej na czas określony. W tekście poznasz wyrok Trybunału Konstytucyjnego i dowiesz się, czy pracodawca wypowiadając pracownikowi umowę na czas określony, ma obowiązek podawać przyczynę jej wypowiedzenia.
W tekście pt. „Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął w sprawie wypowiadania umów na czas określony!” opublikowanym 26 listopada br. pisaliśmy, że Trybunał Konstytucyjny zajął stanowisko w sprawie uprawnień pracowników i obowiązków pracodawców w przypadku wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę zawartej na czas określony.
Na ogłoszenie wyroku trzeba było poczekać jednak do 2 grudnia br.
W wyroku wydanym 2 grudnia br. Trybunał orzekł, że:
- art. 30 § 4 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy w zakresie, w jakim pomija obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP;
- art. 50 § 3 powyższej ustawy w zakresie, w jakim pomija prawo pracownika do odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP.
- art. 30 § 4 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy w zakresie, w jakim pomija obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP;
- art. 50 § 3 powyższej ustawy w zakresie, w jakim pomija prawo pracownika do odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP.
Reasumując, TK stwierdził, że kwestionowane przez pytający Sąd Rejonowy w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przepisy są zgodne z Konstytucją RP.
Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, samo zatrudnienie na podstawie umowy o pracę nie może być uznane za cechę istotną w tej sprawie.
Przypomnijmy, że Kodeks pracy wymienia następujące rodzaje umów o pracę:
- umowa na czas nieokreślony,
- umowa na czas określony (w tym umowa na czas zastępstwa),
- umowa na wykonanie określonej pracy i
- umowa na okres próbny.
Różnica między tymi umowami polega m.in. na braku określenia w umowie terminu ustania stosunku pracy w przypadku zatrudnienia na czas nieokreślony lub na określeniu w umowie terminu ustania stosunku pracy w umowie zawartej na czas określony. Wyboru rodzaju umowy dokonują strony, które ją zawierają. Dlatego też powinny wiedzieć, jakie konsekwencje są z tym związane.
Trybunał Konstytucyjny zauważył, że wypowiedzenie umowy o pracę nie stanowi dyskryminacji, ale jest uprawnieniem każdej ze stron stosunku pracy w zakresie wskazanym przez ustawę.
Dlatego też nie uważa, aby ustawodawca w sposób nieuzasadniony zróżnicował przy wypowiedzeniu umowy zakres ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i na czas nieokreślony według kryteriów rodzaju umów o pracę, co stanowiłoby o ich nierównym traktowaniu i o dyskryminacji osób zatrudnionych na czas określony.
Ponadto Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że dopuszczalne jest istnienie różnic w treści poszczególnych typów umowy o pracę, które wynikają wprost ze społecznej funkcji tych umów i ich ekonomicznej treści. Dlatego zdaniem TK nie jest możliwe osiągnięcie w przypadku umów zawieranych na czas określony takiej samej ochrony jak w przypadku umów na czas nieokreślony. Wprowadzenie takiej samej ochrony w stosunku do tych dwóch rodzajów umów przeczyłoby celowi wprowadzenia przez ustawodawcę rozróżnienia ich oraz usztywniło system prawa pracy.
Przypomnijmy, że podstawę wypowiedzenia umowy na czas określony stanowi art. 33 kp, zgodnie z którym przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć możliwość wcześniejszego rozwiązania tej umowy za 2-tygodniowym wypowiedzeniem.
Możliwość taka istnieje tylko wtedy, gdy w umowie będzie odpowiednia klauzula dopuszczająca rozwiązanie umowy zawartej na czas określony.
W ocenie Trybunału dopuszczalność wypowiedzenia nie stanowi naruszenia praw stron wynikających z umowy ani nie jest przejawem dyskryminacji.
Podstawa prawna: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2008 r., sygn. akt P 48/07.
Tekst opublikowany: 2 grudnia 2008 r.
