Jak udokumentować ulgi podatkowe w zeznaniu za 2011 r.?

Jest duże prawdopodobieństwo, że z bardzo popularnej ulgi internetowej podatnicy będą mogli skorzystać tylko w zeznaniu za 2011 r. i 2012 r. Od 2013 r. ulga ta ma zostać zniesiona, co zapowiedział premier Donald Tusk w swoim expose.

Odliczeniu w ramach ulgi internetowej podlegają wydatki ponoszone przez podatnika w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 760 zł. Osoby, które będą chciały skorzystać z ulgi internetowej mogą skorzystać z szeregu uproszczeń, które obowiązują przy rozliczaniu dochodów za 2011 r. Przede wszystkim nie obowiązuje już ograniczenie polegającego na wymogu korzystania z internetu w miejscu zamieszkania. Od 2011 r. nie obowiązuje także wymóg dokumentowania wydatków poniesionych na korzystanie z internetu na podstawie faktury. W zeznaniu za 2011 r. będzie można udokumentować wydatki na korzystanie z internetu na podstawie każdego dowodu, z którego będzie wynikać cel poniesionych wydatków oraz ich wysokość. Oczywiście podatnik będzie mógł udokumentować wydatki na internet także fakturą, ale nie jest to obowiązkowe. Odliczeniu w ramach ulgi internetowej podlegają kwoty zapłacone, a podatnik musi posiadać dowód na ich opłacenie.

O tym, w jaki sposób podatnik powinien udokumentować wydatki na internet stanowi art. 26 ust. 7 pkt 4 updof, zgodnie z którym wysokość wydatków ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego przede wszystkim: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty. W praktyce oznacza to, że dla celów udokumentowania ulgi internetowej obecnie wystarczy zwykły rachunek, na którym będą nasze dane oraz dane sprzedawcy usługi oraz kwota, jaką zapłaciliśmy. W związku z poszerzeniem katalogu dowodów korzystania z internetu dowodem takim mogą być także przelewy na konto operatora internetowego.

Kwota odliczana od dochodu dotyczy tylko wydatków związanych z użytkowaniem internetu, niezależnie od tego, czy podatnik korzysta z niego poprzez stałe łącze, czy bezprzewodowo, w tym za pomocą urządzeń mobilnych w komputerze lub telefonie komórkowym. Dlatego, jeśli dostęp do internetu jest tylko jedną z usług kupowanych u danego dostawcy, obok np. telewizji kablowej czy telefonu stacjonarnego, z faktury VAT musi wynikać kwota wydatków za użytkowanie internetu. Ulga internetowa nie przysługuje z tytułu wydatków poniesionych na instalację, rozbudowę, modernizację oraz serwis i obsługę techniczną sieci internet. W ramach ulgi internetowej nie można odliczyć wydatków na zakup modemu.

Nie jest dopuszczalne odliczanie wydatku na internet z dokumentu wystawionego na osobę trzecią. Na przykład właściciel mieszkania, który je wynajmuje nie może skorzystać z ulgi internetowej, jeśli z internetu korzystają najemcy mieszkania. W przypadku małżonków na fakturze powinny być dane obojga małżonków. Wprawdzie w niektórych orzeczeniach sądy administracyjne orzekają, że możliwe jest wspólne rozliczenie wydatków na internet z faktury wystawionej na jednego małżonka (tak orzekł np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 127/08), ale warto jednak dla pewności zadbać o wskazanie imion i nazwisk obojga małżonków na fakturze.

Ulga rodzinna przysługuje podatnikowi na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

• wykonywał władzę rodzicielską,
• pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało,
• sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Odliczeniu podlega kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik wykonywał władzę rodzicielską, pełnił funkcję opiekuna prawnego albo sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej.

Powyższe oznacza, że w zeznaniu składanym za 2011 r. w ramach ulgi rodzinnej można odliczyć od podatku maksymalnie 1.112,04 zł. na każde dziecko (556,02/6 x 12), za każdy miesiąc wychowania dziecka można odliczyć 92,67 zł.

Odliczenie nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko:

• na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych;
• wstąpiło w związek małżeński.

Odliczenia w ramach ulgi rodzinnej dokonuje się w zeznaniu rocznym podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci.

Na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej, podatnik jest zobowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, a przede wszystkim:

• odpis aktu urodzenia dziecka,
• zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka,
• odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą,
• zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły (art. 27f ust. 5 updof).

Powyższe oznacza, że katalog dowodów na prawo podatnika do skorzystania z ulgi rodzinnej ma charakter otwarty, co powoduje, że organy podatkowe mogą zażądać od podatnika okazania innych dowodów, niż określone we wskazanym wyżej art. 27f ust. 5 updof.

W zeznaniu za 2011 r. podatnicy mogą też odliczyć darowanie krwi, w wysokości ekwiwalentu pieniężnego za pobraną krew, nie więcej jednak niż kwotę stanowiącą 6% dochodu. Wysokości wydatków na cele krwiodawstwa nie trzeba już dokumentować dowodem, z którego wynikają dane identyfikujące darczyńcę oraz wartość przekazanej darowizny wraz z oświadczeniem obdarowanego o jej przyjęciu. Obecnie wystarczy więc zaświadczenie stacji krwiodawstwa o ilości bezpłatnie oddanej krwi lub jej składników przez krwiodawcę (art. 26 ust. 7 pkt 2 i 3 updof). W rozliczeniu za 2011 r. nie jest również konieczne, aby stacja krwiodawstwa wpisywała na zaświadczeniu wartość ekwiwalentu za krew.

Podatnik będący osobą niepełnosprawną lub podatnik, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne ma także prawo odliczyć wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym (art. 26 ust. 1 pkt 6 updof). Katalog tych wydatków określa art. 26 ust. 7a updof i są to wydatki poniesione np. na: adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności oraz przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Wydatki na cele rehabilitacyjne podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14 updof, a więc wydatków na opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, wydatków na utrzymanie przez osoby niewidome i osoby z niepełnoprawnością ruchową psa asystującego, jak też w przypadku wydatków na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność lub współwłasność osoby niepełnosprawnej służącego do dojazdów na konieczne zabiegi rehabilitacyjne nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość.

Jednak na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, przede wszystkim:

• wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika,
• okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego,
• okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

• orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
• decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
• orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Przepisy dotyczące dokumentowania wydatków na cele rehabilitacyjne stosuje się także do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł.

Warto na koniec wspomnieć, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się po 5 latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organy podatkowe mają prawo w tym czasie domagać się od podatnika okazania dokumentów, które dają prawo do skorzystania z tych ulg. Stąd trzeba pamiętać o ich przechowywaniu do czasu przedawniania zobowiązania podatkowego.