Sprawdź, jakie dokumenty na potwierdzenie źródła dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy za granicą musi przedstawić podatnik.
Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 6 marca 2009 r. (sygn.: ITPB2/415-1118/08/IL) wypowiedział się na temat dokumentów wymaganych w trakcie kontroli podatkowej, potwierdzających źródło dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy na rzecz zagranicznego pracodawcy.
Z uwagi na pracę za granicą na podstawie kontraktu podatnik płacił podatki tylko w Norwegii, gdyż żadnych dochodów w Polsce nie uzyskiwał. W ciągu kontroli podatkowej organ podatkowy mógł żądać od niego dokumentów na potwierdzenie źródła dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy na rzecz norweskiego pracodawcy.
Podatnik wystąpił do organów podatkowych z pytaniem, jakie dokumenty należy przedłożyć w toku ewentualnej kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. W jego opinii w razie ewentualnej kontroli podatkowej dokumentem potwierdzającym pracę w Norwegii będzie umowa kontraktu z pracodawcą oraz roczna norweska karta podatkowa.
Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy uznał jego stanowisko za prawidłowe. Organ podatkowy przypomniał, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. m., dalej: op), w toku postępowania na organie podatkowym ciąży obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich niezbędnych działań, które doprowadzą do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest natomiast postępowanie dowodowe.
Zasady udowadniania okoliczności faktycznych w postępowaniu podatkowym uregulowane zostały w rozdziale 11 działu IV op. Na mocy odesłania zawartego w art. 292 op przepisy tego rozdziału stosuje się odpowiednio do kontroli podatkowej.
Celem kontroli podatkowej jest bowiem sprawdzenie wywiązywania się podatników, płatników, inkasentów i następców prawnych tych podmiotów z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że kontrola podatkowa jest oparta na kryterium zgodności zachowania z prawem. Dotyczy to obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego - zarówno zapłaty podatku, jak i obowiązków instrumentalnych.
Zgodnie z art. 187 §1 op, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena kwestii udowodnienia danej okoliczności jest dokonywana na podstawie całości zgromadzonych dowodów (art. 191 op).
W myśl art. 180 §1 op, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodami takimi mogą być księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a §3, art. 284b §3 i art. 288 §2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 op). Szczególną moc dowodową, omawiana ustawa nadaje:
Z uwagi na pracę za granicą na podstawie kontraktu podatnik płacił podatki tylko w Norwegii, gdyż żadnych dochodów w Polsce nie uzyskiwał. W ciągu kontroli podatkowej organ podatkowy mógł żądać od niego dokumentów na potwierdzenie źródła dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy na rzecz norweskiego pracodawcy.
Podatnik wystąpił do organów podatkowych z pytaniem, jakie dokumenty należy przedłożyć w toku ewentualnej kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. W jego opinii w razie ewentualnej kontroli podatkowej dokumentem potwierdzającym pracę w Norwegii będzie umowa kontraktu z pracodawcą oraz roczna norweska karta podatkowa.
Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy uznał jego stanowisko za prawidłowe. Organ podatkowy przypomniał, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. m., dalej: op), w toku postępowania na organie podatkowym ciąży obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich niezbędnych działań, które doprowadzą do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest natomiast postępowanie dowodowe.
Zasady udowadniania okoliczności faktycznych w postępowaniu podatkowym uregulowane zostały w rozdziale 11 działu IV op. Na mocy odesłania zawartego w art. 292 op przepisy tego rozdziału stosuje się odpowiednio do kontroli podatkowej.
Celem kontroli podatkowej jest bowiem sprawdzenie wywiązywania się podatników, płatników, inkasentów i następców prawnych tych podmiotów z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że kontrola podatkowa jest oparta na kryterium zgodności zachowania z prawem. Dotyczy to obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego - zarówno zapłaty podatku, jak i obowiązków instrumentalnych.
Zgodnie z art. 187 §1 op, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena kwestii udowodnienia danej okoliczności jest dokonywana na podstawie całości zgromadzonych dowodów (art. 191 op).
W myśl art. 180 §1 op, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodami takimi mogą być księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a §3, art. 284b §3 i art. 288 §2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 op). Szczególną moc dowodową, omawiana ustawa nadaje:
- księgom podatkowym, które stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, pod warunkiem, że są prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy (art. 193 §1 op),
- dokumentom urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, które stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 op).
Biorąc powyższe pod uwagę w toku ewentualnej kontroli lub postępowania podatkowego organ podatkowy dokonując oceny danej okoliczności faktycznej uwzględni całość materiału dowodowego, który uzna za istotny dla wyjaśnienia sprawy. Reasumując, opisane dokumenty tj. umowa kontraktu oraz roczna norweska karta podatkowa mogą stanowić dowody potwierdzające prawidłowość postępowania podatnika co nie oznacza, że organ podatkowy prowadzący postępowanie uzna je za wystarczające do stwierdzenia, że posiada on źródła dochodów oraz że dochody te podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Norwegii.
Tekst opublikowany: 26 października 2009 r.
Tekst opublikowany: 26 października 2009 r.
