Sprawdź, czy wydatki na świadczenia dodatkowe dla pracowników, które pracodawca wypłaca z tytułu korzystania z urlopu wypoczynkowego w określonym wymiarze stanowią koszty uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych.
W interpretacji indywidualnej z 17 kwietnia 2009 r. (sygn.: DD6/033/28/KWW/09/PK-169) Minister Finansów stwierdził, że świadczenia urlopowe, do których pracownicy są uprawnieni na podstawie regulaminu wynagradzania jako świadczeń innych niż wynagrodzenie za pracę, wypłacane im w wysokości i na zasadach jedynie odwołujących się do wymogów przewidzianych w ustawie z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 1996 r. nr 70, poz. 335 z późn. zm., dalej: ustawa o zfśs) dla świadczenia urlopowego tam unormowanego, nie są dla spółki kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm., dalej: updop).
Na czym polegał problem?
Spółka zatrudniająca powyżej 20 pracowników nie tworzyła zakładowego funduszu świadczeń socjalnych ani nie wypłacała świadczenia urlopowego, o których mowa w ustawie o zfśs. W oparciu o przyjęty Regulamin Wynagradzania spółka, oprócz wynagrodzeń, wypłacała pracownikom także określone świadczenia nazwane urlopowymi. Wypłacane one były po udzieleniu pracownikowi urlopu wypoczynkowego w wymiarze 14 kolejnych dni roboczych.
Zasady wypłaty i wysokość świadczenia zostały określone w sposób podobny, jaki przewidziany został w ustawie o zfśs. Świadczenia te wypłacane były bez względu na sytuację życiową, rodzinną, czy materialną pracownika.
Zasady wypłaty i wysokość świadczenia zostały określone w sposób podobny, jaki przewidziany został w ustawie o zfśs. Świadczenia te wypłacane były bez względu na sytuację życiową, rodzinną, czy materialną pracownika.
Spółka wystąpiła o interpretacje indywidualną dotyczącą swego postępowania. Zdaniem spółki, świadczenie to, jako świadczenie towarzyszące wynagrodzeniu, odwołujące się tylko co do zasad i wysokości ich wypłaty do wymogów przewidzianych w ustawie o zfśs, stanowiło koszt podatkowy w oparciu o postanowienia art. 15 ust. 1 updop.
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, wydał 19 grudnia 2008 r. interpretację indywidualną (nr ITPB3/423-828/08/AP), w której stanowisko spółki uznał za prawidłowe.
Co stwierdził Minister Finansów?
W myśl art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (art. 16 ust. 1 pkt 45 updop).
Z powyższego wynika, że wydatki na działalność socjalną objętą przepisami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie mogą być zaliczane do kosztów podatkowych. Zgodnie z tą ustawą o zfśs za działalność socjalną uznawane są m.in. usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku (art. 2 pkt 1 ustawy o zfśs). Wydatki pracodawcy na dofinansowanie pracownikom kosztów urlopu wypoczynkowego niewątpliwie są wydatkami związanymi z wypoczynkiem. Ustawodawca przewidział w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych tego rodzaju wydatków, pod warunkiem jednak, że wydatki te mają charakter świadczenia urlopowego, które przewidziane jest i wypłacane zgodnie z przepisami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.
Świadczenie urlopowe może być wypłacane przez pracodawcę zatrudniającego według stanu na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, jeżeli nie utworzony został zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (art. 3 ust. 3 ustawy o zfśs). Ponieważ spółka zatrudniała ponad 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty i nie tworzyła zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, wypłacane przez nią świadczenie, mimo nazwania je urlopowym, nie może być utożsamiane ze świadczeniem urlopowym, o którym mowa w ustawie o zfśs (zbieżne jest tylko nazewnictwo).
Oznacza to, zdaniem Ministra Finansów, że wydatki poniesione na wypłatę tego rodzaju świadczenia urlopowego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zatem zarówno stanowisko spółki przedstawione we wniosku, jak i stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach wyrażone w interpretacji indywidualnej było niewłaściwe, gdyż uznawało omawiane wydatki za koszty uzyskania przychodów.
Tym samym Minister Finansów z urzędu zmienił wydaną interpretację indywidualną, ponieważ stwierdził jej nieprawidłowość.
Tekst opublikowany: 6 maja 2009 r.
Z powyższego wynika, że wydatki na działalność socjalną objętą przepisami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie mogą być zaliczane do kosztów podatkowych. Zgodnie z tą ustawą o zfśs za działalność socjalną uznawane są m.in. usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku (art. 2 pkt 1 ustawy o zfśs). Wydatki pracodawcy na dofinansowanie pracownikom kosztów urlopu wypoczynkowego niewątpliwie są wydatkami związanymi z wypoczynkiem. Ustawodawca przewidział w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych tego rodzaju wydatków, pod warunkiem jednak, że wydatki te mają charakter świadczenia urlopowego, które przewidziane jest i wypłacane zgodnie z przepisami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.
Świadczenie urlopowe może być wypłacane przez pracodawcę zatrudniającego według stanu na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, jeżeli nie utworzony został zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (art. 3 ust. 3 ustawy o zfśs). Ponieważ spółka zatrudniała ponad 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty i nie tworzyła zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, wypłacane przez nią świadczenie, mimo nazwania je urlopowym, nie może być utożsamiane ze świadczeniem urlopowym, o którym mowa w ustawie o zfśs (zbieżne jest tylko nazewnictwo).
Oznacza to, zdaniem Ministra Finansów, że wydatki poniesione na wypłatę tego rodzaju świadczenia urlopowego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zatem zarówno stanowisko spółki przedstawione we wniosku, jak i stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach wyrażone w interpretacji indywidualnej było niewłaściwe, gdyż uznawało omawiane wydatki za koszty uzyskania przychodów.
Tym samym Minister Finansów z urzędu zmienił wydaną interpretację indywidualną, ponieważ stwierdził jej nieprawidłowość.
Tekst opublikowany: 6 maja 2009 r.
