W praktyce gospodarczej bardzo często zacierają się granice między reklamą a reprezentacją. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko w sprawie kwalifikowania kosztów poniesionych na gadżety z logo innych firm. Sprawdź, czy zdaniem NSA należy je traktować jak koszty reprezentacji, czy można jako koszty reklamy, a wobec tego czy możliwe jest zaliczenie ich do kosztów podatkowych. Zapoznaj się również z komentarzem naszego eksperta w tej sprawie.
W wyroku wydanym 2 lutego 2010 r. (II FSK 1472/08) Naczelny Sąd Administracyjny staną na stanowisku, że wydatki poniesione na gadżety z logo innych firm należą do kategorii reprezentacji, a nie reklamy, i nie mogą być zaliczone do kosztów.
Stan faktyczny
Podatnik zajmuje się sprzedażą olejów silnikowych oraz chemii i akcesoriów samochodowych. Wręczał swoim klientom drobne upominki opatrzone znakami lub nazwami marek sprzedawanych przez niego produktów. Uważał, że wręczanie takich upominków ma charakter działań reklamowych. Organy podatkowe nie zgodziły się z tym stanowiskiem. W ich ocenie wydatki poniesione na nabycie gadżetów to wydatki o charakterze reprezentacyjnym, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
Stanowisko organów podatkowych potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który uznał, że jest to reklama sprzedawanych przez podatnika marek obcych towarów i ma na celu podniesienie prestiżu samego sprzedającego te obce produkty. Czyli dla sprzedającego ma charakter reprezentacji.
Podatnik złożył skargę kasacyjną. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd uznał, że gadżety z logo innej firmy (producenta) nie mają charakteru reklamowego dla ich sprzedawcy. Wydatki, jakie podatnik ponosi na prezenty z logo kontrahenta, którego produkty sprzedaje, są wydatkami na reprezentację. Jak wyjaśnił w ustnym uzasadnieniu sędzia Tomasz Zborzyński, reprezentacja to kreowanie pozytywnego wizerunku firmy.
NSA wskazał, że tym, co decyduje o zaliczeniu danego wydatku do kategorii reklamy lub reprezentacji, jest właśnie logo. Wszystko, co nie jest związane z logo firmy podatnika, jest reprezentacją, a to, co jest opatrzone takim logo, jest reklamą. Wykorzystywanie logo innej firmy np. producenta sprzedawanych towarów lub usług jest reprezentacją. Podatnik prezentuje towary kontrahenta, co ma przekonać go, że jego firma jest godna zaufania.
Komentarz eksperta
Niektóre wydatki trudno jednoznacznie zaliczyć do kosztów związanych z reklamą lub reprezentacją. Ustawodawca nie wskazał bowiem granicy, która wiążąco i jednoznacznie oddzielałaby od siebie te dwa typy wydatków, co znacznie utrudnia ich stosowanie, a także powoduje powstawanie wielu rozbieżności interpretacyjnych.
Często problemy pojawiają się właśnie w zakresie upominków wręczanych przez podatników oraz gadżetów reklamowych. W okresie obowiązywania przepisów art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.) i odpowiednio art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307) w obecnym brzmieniu wykształcił się pogląd, iż oznakowanie przekazywanego prezentu z logo przedsiębiorcy przesądza o jego potraktowaniu jako reklamy i możliwości zakwalifikowania wydatków z nim związanych do kosztów uzyskania przychodów.
| Należy jednak wskazać pewne rodzaje przedmiotów, których przekazanie może wiązać się bardziej z reprezentacją niż reklamą, co spowoduje wyłączenie z możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Potwierdza to teza komentowanego wyroku. |
Można stwierdzić, że komentowany wyrok potwierdza dominujący pogląd, iż o fakcie, czy określone wydatki poniesione na zakup upominków (gadżetów) z logo firmy, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów jako wydatki reklamowe czy też nie, decyduje charakter i cel wręczenia takiego gadżetu.
| Niezwykle istotne jest, aby dokonywać rozróżnienia między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie firmy i budowanie jej prestiżu, a wydatkami mającymi na celu zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danego przedsiębiorcy. |
Co jest reklamą a co reprezentacją?
Odnosząc się krótko do definicji słownikowej tych pojęć (Nowy słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002) pojęcie reklama definiowane jest jako: rozpowszechnianie informacji o danym towarze w celu zwrócenia na niego uwagi i zachęcenia do zakupu; także środki służące do tego celu, np. plakaty, ogłoszenia w prasie, radiu i telewizji.
Z kolei słowo reprezentacyjny - oznacza reprezentujący kogoś lub coś, a także służący do reprezentowania, okazały, wytworny, świadczący o czyimś bogactwie lub wysokiej pozycji społecznej.
Działania reklamowe zmierzają zatem do utrwalenia marki - oznaczenia (logo) producenta wyrobów lub usług - w pamięci aktualnych oraz przyszłych nabywców, zachęcając ich do nabycia tychże wyrobów, ale nie wyrobów lub usług pośrednika, czyli podatnika sprzedającego wyroby lub usługi producenta.
Upominki z logo własnej firmy a gadżety z logo innych firm
Jeżeli wręczane przez podatnika gadżety są opatrzone logo jego firmy i spełniają wyżej opisane znamiona reklamy, to wydatki poniesione na ich nabycie stanowią koszty uzyskania przychodów, jeżeli jednak logo na gadżetach reklamuje inną firmę, dla podatnika wręczającego te upominki nie będą one miały charakteru reklamy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem NSA, który podkreślił, że wykorzystywanie logo innej firmy, np. producenta sprzedawanych towarów lub usług, jest reprezentacją.
A zatem wszystko, co nie jest związane z logo firmy podatnika, jest reprezentacją, a to, co jest opatrzone takim logo, jest reklamą.
Podstawa prawna: - art. 23 ust. 1 pkt. 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307),
- art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).
- art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).
