Jak należy traktować pracownika, który rozpoczął pracę 2 stycznia br.? Czy pracownikowi przysługują wszystkie świadczenia wynikające ze stosunku pracy? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w tekście.
Dzień 1 stycznia (Nowy Rok) jest dniem wolnym od pracy. Dlatego w tym dniu jak w przypadku innych dni ustawowo wolnych od pracy wymienionych w ustawie z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. nr 4, poz. 28 z późn. zm.) pracownik nie może rozpocząć pracy.
W tym roku 1 stycznia wypadał w czwartek, w związku z tym pracownik mógł rozpocząć pracę dopiero w piątek 2 stycznia, który był pierwszym dniem roboczym miesiąca.
Przypomnijmy, że w styczniu br., jeżeli pracownik jest zatrudniony od poniedziałku do piątku w przepracuje 168 godzin, czyli 21 dni. Natomiast w kolejnych miesiącach:
luty | 160 godzin | 20 dni | 4 × 40 |
marzec | 176 godzin | 22 dni | 4 × 40 + 2 × 8 |
kwiecień | 168 godzin | 21 dni | 4 × 40 + 2 × 8 – 1 x 8 |
maj | 160 godzin | 20 dni | 4 × 40 + 1 × 8 – 1 × 8 |
czerwiec | 168 godzin | 21 dni | 4 × 40 + 2 × 8 – 1 x 8 |
lipiec | 184 godzin | 23 dni | 4 × 40 + 3 × 8 |
sierpień | 160 godzin | 20 dni | 4 × 40 + 1 × 8 – 1 × 8 |
wrzesień | 176 godzin | 22 dni | 4 × 40 + 2 × 8 |
październik | 176 godzin | 22 dni | 4 × 40 + 2 × 8 |
listopad | 160 godzin | 20 dni | 4 × 40 + 1 × 8 – 1 × 8 |
grudzień | 168 godzin | 21 dni | 4 × 40 + 3 × 8 – 2 × 8 |
Razem od stycznia do grudnia 2009 r. pracownik zatrudniony od poniedziałku do piątku w miesięcznym okresie rozliczeniowym przepracuje 2024 godziny, czyli 253 robocze.
W związku z tym, jeżeli pracownik został zatrudniony od 2 stycznia i przepracuje u danego pracodawcy cały rok kalendarzowy, nabędzie prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego, czyli tzw. trzynastki. Zatem podjęcie pracy przez pracownika 2 stycznia 2009 r. jest zgodne z przepisami i pracownikowi, tak jak innym pracownikom, należą się wszelkie świadczenia ze stosunku pracy, czyli prawo do urlopu wypoczynkowego, dodatki do wynagrodzenia, jak „trzynastka” (po spełnieniu wymaganych warunków) i inne świadczenia.
Zgodnie z ustawą z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. nr 160, poz.1080 z późn. zm.) pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego.
| Jeżeli pracownik nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy. |
Należy zwrócić uwagę, że przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego nie jest wymagane w przypadkach:
1) nawiązania stosunku pracy w trakcie roku kalendarzowego z nauczycielem i nauczycielem akademickim zgodnie z organizacją pracy szkoły (szkoły wyższej),
2) zatrudnienia pracownika do pracy sezonowej, jeżeli umowa o pracę została zawarta na sezon trwający nie krócej niż 3 miesiące,
3) powołania pracownika do czynnej służby wojskowej albo skierowania do odbycia służby zastępczej,
4) rozwiązania stosunku pracy w związku z:
a) przejściem na emeryturę, rentę szkoleniową albo rentę z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenie rehabilitacyjne,
b) przeniesieniem służbowym, powołaniem lub wyborem,
c) likwidacją pracodawcy albo zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy,
d) likwidacją jednostki organizacyjnej pracodawcy lub jej reorganizacją,
5) podjęcia zatrudnienia:
a) w wyniku przeniesienia służbowego,
b) na podstawie powołania lub wyboru,
c) w związku z likwidacją poprzedniego pracodawcy albo ze zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących tego pracodawcy,
d) w związku z likwidacją jednostki organizacyjnej poprzedniego pracodawcy lub jej reorganizacją,
e) po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej albo po odbyciu służby zastępczej,
6) korzystania:
a) z urlopu wychowawczego,
b) z urlopu dla poratowania zdrowia,
c) przez nauczyciela lub nauczyciela akademickiego z urlopu do celów naukowych, artystycznych lub kształcenia zawodowego,
7) wygaśnięcia stosunku pracy w związku ze śmiercią pracownika.
Przypadki, kiedy pracownik nie nabywa prawa do wynagrodzenia rocznego, zostały określone w art. 3 ww. ustawy. I tak, pracownik nie nabywa prawa do tzw. trzynastki w przypadku:
1) nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż 2 dni,
2) stawienia się do pracy lub przebywania w pracy w stanie nietrzeźwości,
3) wymierzenia pracownikowi kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy lub ze służby,
4) rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.
Reasumując, pracownik zatrudniony 2 stycznia 2009 r. jeżeli przepracuje cały rok kalendarzowy u danego pracodawcy, nabędzie prawo do trzynastki.
Podstawa prawna: - art. 129 § 1 i art. 130 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.),
- ustawa z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. nr 160, poz. 1080 z późn. zm.).
- ustawa z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. nr 4, poz. 28 z późn. zm.).
- ustawa z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. nr 160, poz. 1080 z późn. zm.).
- ustawa z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. nr 4, poz. 28 z późn. zm.).
Tekst opublikowany: 14 stycznia 2009 r.
