Zdarza się, że pracodawcy zobowiązują swych pracowników, np. przedstawicieli handlowych, do posiadania w domu stałego łącza internetowego. Wypłacają wówczas najczęściej ekwiwalent na pokrycie kosztów związanych z używaniem „prywatnego” Internetu na potrzeby firmy. Zapoznaj się z interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (nr IPPB2/415-230/10-4/AS) i upewnij się, jak należy rozliczyć taki ekwiwalent.
Stan faktyczny
Podatnik zatrudnia na umowę o pracę przedstawicieli medycznych, którzy działają w różnych rejonach Polski. Przedstawiciele medyczni zobowiązani są do przesyłania drogą elektroniczną dziennych raportów z wykonanych zadań, ewidencji przebiegu pojazdu, planów dziennych i planów tygodniowych, rozliczenia wydatków służbowych. Wszelka korespondencja odbywa się drogą elektroniczną. Pracownicy są zobowiązani do posiadania stałego łącza internetowego. Faktury za użytkowanie Internetu wystawiane są na pracowników, a podatnik zwraca część poniesionych kosztów, z zastrzeżeniem, że nie będą one uwzględnione w rozliczeniu rocznym danego pracownika.
Argumentacja podatnika zawarta we wniosku o interpretację podatkową
Zdaniem podatnika łącze internetowe jest nieodzownym narzędziem pracy każdego przedstawiciela, zatem nie można otrzymanego ekwiwalentu uznać za przychód ze stosunku pracy.
Zdaniem organu podatkowego - ekwiwalent za Internet stanowi przychód pracownika
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 8 kwietnia 2010 r. (nr IPPB2/415-230/10-4/AS) nie podzielił zdania podatnika. Stwierdził, że otrzymany przez pracownika ekwiwalent, tj. refundacja części kosztów za używanie łącza internetowego, stanowi przychód ze stosunku pracy pracownika, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych łącznie z innymi składnikami wynagrodzenia za pracę.
Organ podatkowy przywołał treść art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.), dalej: updof.
Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Natomiast źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Stosownie do art. 12 ust. 1 updof, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
- wynagrodzenia zasadnicze,
- wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
- różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i
- wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
- świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również
- wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów są jedynie przykładowe. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
Dochodem ze stosunku pracy jest też wypłata ekwiwalentu za używanie stałego łącza internetowego
Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy updof należy uznać, iż refundacja pracownikowi kosztów abonamentu za posiadane łącze internetowe stanowi przychód w rozumieniu updof.
Wolne od podatku dochodowego są ekwiwalenty pieniężne za używane przez pracowników przy wykonywaniu pracy narzędzia, materiały lub sprzęt, stanowiące ich własność (art. 21 ust. 1 pkt 13 updof).
Zwolnienie wynikające z tego przepisu ma zastosowanie po spełnieniu łącznie kilku warunków:
- ekwiwalent musi być wypłacony w pieniądzu,
- kwota ekwiwalentu powinna odpowiadać poniesionym przez pracownika wydatkom, to znaczy musi zachodzić racjonalny związek pomiędzy kwotą wypłaconą pracownikowi a wartością używanych dla celów pracodawcy narzędzi, materiałów lub sprzętu należących do pracownika oraz stopniem zużycia rzeczy dokonanego w trakcie tego używania,
- narzędzia, materiały lub sprzęt muszą stanowić własność pracownika,
- narzędzia, materiały lub sprzęt należące do pracownika muszą być wykorzystywane przy wykonywaniu pracy na rzecz pracodawcy.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż pracownicy korzystają ze stałego łącza internetowego. Umowa o korzystaniu ze stałego łącza internetowego charakteryzuje się tym, iż użytkownik łącza ponosi stałą opłatę za korzystanie z niego, bez względu na fakt, ile czasu trwa połączenie w danym okresie i jaka ilość danych została odebrana lub przesłana.
Oznacza to, że pracownik firmy za korzystanie z łącza stałego zapłaci tyle samo, bez względu na to, czy będzie wykorzystywał łącze dla potrzeb zakładu pracy, do celów prywatnych, czy też nie będzie korzystał ze stałego łącza w ogóle. Pracownik nie ponosi zatem wydatku na rzecz pracodawcy. Jednocześnie, po stronie pracodawcy nie powstaje obowiązek zwrotu powyższych wydatków.
| Ekwiwalent pieniężny, który płatnik zamierza wypłacać pracownikom za korzystanie z Internetu do celów służbowych, nie może być utożsamiany z ujętymi w art. 21 ust. 1 pkt 13 updof rzeczami, materiałami czy sprzętem, których wykorzystanie na potrzeby pracodawcy rodzi podstawę do wypłaty ekwiwalentu. Opłata za stałe łącze internetowe jest bowiem abonamentem, zapłatą za usługę dostępu do Internetu. Pracownik korzysta z prawa, jakie nabył, opłacając abonament. Zatem wypłacone kwoty stanowią przychody ze stosunku pracy poszczególnych pracowników, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych razem z innymi składnikami wynagrodzenia za pracę. |
Komentarz eksperta
Zaprezentowane stanowisko organu podatkowego należy uznać za prawidłowe.
Ze wspomnianej definicji art. 12 ust. 1 updof wynika, że do przychodów pracownika zalicza się nie tylko otrzymane pieniądze, ale również otrzymane świadczenia rzeczowe, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień zawartym w art. 21 updof.
A zatem przychodem z pracy podlegającym opodatkowaniu jest nie tylko wynagrodzenie. Podatek może bowiem objąć również wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, czy też świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika. Dlatego pokrycie przez pracodawcę kosztów Internetu podłączonego do sieci w miejscu zamieszkania pracownika będzie traktowane jako przychód pracownika z pracy podlegający opodatkowaniu oraz oskładkowaniu.
Wypłacając ekwiwalent za Internet, należy go zakwalifikować do przychodów pracownika ze stosunku pracy.
| Wielu przedsiębiorców wypłacających swoim pracownikom taki ekwiwalent próbuje zastosować zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 13 updof. Nie jest to jednak bezpieczne rozwiązanie. |
Przepis ten stanowi, że z opodatkowania zwolnione jest (po stronie pracownika) otrzymanie ekwiwalentu pieniężnego za używane przez pracownika przy wykonywaniu pracy narzędzia, materiały lub sprzęt, stanowiące jego własność.
Urzędy skarbowe nie zgadzają się na taką interpretację. Powołują się przy tym często na definicję zawartą w Słowniku języka polskiego PWN. Zgodnie z nią narzędziem jest: „urządzenie proste lub złożone umożliwiające wykonywanie jakiejś czynności lub pracy; przyrząd, instrument”. Definicja ta pozwala uznać, że usługa dostępu do Internetu nie jest narzędziem.
Podstawa prawna: - art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.).
