KIMSF 19 dotyczy ujmowania transakcji przez spółkę w przypadku renegocjacji warunków zobowiązania finansowego, w wyniku której spółka emituje instrumenty kapitałowe przeznaczone dla wierzyciela, w celu uregulowania całości lub części zobowiązania finansowego. Poznaj nową Interpretację KIMSF 19.
Dłużnik i wierzyciel mogą renegocjować warunki zobowiązania finansowego i uzgodnić, że dłużnik reguluje zobowiązanie w całości lub części poprzez emisję instrumentów kapitałowych przeznaczonych dla wierzyciela.
Komitet ds. Interpretacji stwierdził, że emisja instrumentów kapitałowych przeznaczonych dla wierzyciela w celu uregulowania całości lub części zobowiązania finansowego jest zapłatą w rozumieniu MSR 39. Spółka wyłącza ze swojego sprawozdania z sytuacji finansowej (bilansu) zobowiązanie finansowe (lub jego część) tylko wtedy, gdy zostało ono uregulowane zgodnie z § 39 MSR 39. Instrumenty kapitałowe, które zostały wyemitowane dla wierzyciela w celu uregulowania całości lub części zobowiązania finansowego, powinieneś wyceniać w chwili pierwszego ujęcia według wartości godziwej, chyba że wartość godziwa nie może zostać wiarygodnie ustalona.
W sytuacji, gdy wartość godziwa wyemitowanych instrumentów kapitałowych nie może zostać wiarygodnie ustalona, instrumenty kapitałowe należy wycenić tak, aby odzwierciedlały wartość godziwą uregulowanego zobowiązania finansowego. Podczas wyceny w wartości godziwej uregulowanego zobowiązania finansowego obejmującego płatność na żądanie (np. depozyt na żądanie) nie ma zastosowania § 49 MSR 39, który wskazuje, że wartość godziwa zobowiązania finansowego płatnego na żądanie nie może być niższa od kwoty płatnej na żądanie, poddanej dyskontowaniu od pierwszego dnia, w którym kwota ta może być wymagana do zapłaty.
Zgodnie z KIMSF 19, jeżeli uregulowano tylko część zobowiązania finansowego należy ocenić, czy jakakolwiek część dokonanej zapłaty wpływa na zmianę warunków zobowiązania, które pozostaje do spłaty. Jeśli tak, obowiązkiem spółki jest dokonanie podziału zapłaty między uregulowaną część zobowiązania i część zobowiązania, która pozostaje do spłaty. Przy takim podziale należy uwzględnić wszystkie istotne fakty i okoliczności dotyczące transakcji.
Różnicę pomiędzy wartością bilansową uregulowanego zobowiązania finansowego (lub uregulowaną częścią zobowiązania finansowego) a wartością zapłaty należy ująć w rachunku zysków lub strat, jak to wskazuje § 41 MSR 39. Emitowane instrumenty kapitałowe dla uregulowania zobowiązania ujmowane są początkowo i wyceniane w dniu uregulowania zobowiązania finansowego (lub jego części). W sytuacji, gdy tylko część zobowiązania finansowego zostaje uregulowana, zapłata zostaje podzielona. Dokonując takiego podziału należy uwzględnić wszystkie istotne fakty i okoliczności dotyczące transakcji. Zapłata przydzielona do pozostałego do spłaty zobowiązania finansowego jest uwzględniana w ocenie, czy warunki pozostałego do spłaty zobowiązania zostały znacząco zmienione.
Jeżeli pozostałe do spłaty zobowiązanie zostało znacząco zmienione, wówczas ujmujesz zmianę jako uregulowanie pierwotnego zobowiązania i ujęcie nowego zobowiązania zgodnie z § 40 MSR 39. Oznacza to, że wymianę instrumentów dłużnych o zasadniczo różnych warunkach, dokonywaną pomiędzy pożyczkobiorcą i pożyczkodawcą, ujmujesz jako wygaśnięcie pierwotnego zobowiązania finansowego i ujęcie nowego zobowiązania finansowego. Podobnie powinieneś postępować zgodnie z § 40 MSR 39 przy znaczących modyfikacjach warunków umowy dotyczącej istniejącego zobowiązania finansowego lub jego części - ujmujesz jako wygaśnięcie pierwotnego i ujęcie nowego zobowiązania finansowego.
KIMSF 19 wskazuje, że zysk lub stratę wynikające z wyłączenia i zamiany instrumentów należy zaprezentować jako osobną pozycję w rachunku zysków i strat lub w informacji dodatkowej. Nie można już odnosić wartości księgowej istniejącego zobowiązania finansowego na kapitał własny (bez wykazywania zysku lub straty w rachunku zysków i strat).
